De overgang

Het werd ineens heel stil . Er was alleen een licht geluidloos briesje . Maar dat bleek al voldoende te zijn om de kleine prins op te tillen. Heel zachtjes . Heel voorzichtig . Het was alsof de tijd stil bleef staan . Het was allemaal een beetje vreemd, en toch was het écht . Het gekke was, dat hetgeen de kleine prins ervoer, niet helemaal nieuw leek . Het leek zelfs een beetje op thuiskomen ... een vertrouwd gevoel dus . Het verwonderde de kleine prins dat hij niet echt de ruimte werd ingetrokken . Onder hem zag hij nog duidelijk het opstuivende woestijnzand, en zijn eigen lichaam, roerloos . En een man in een pilotenkostuum met een groot verdriet ,die beurtelings van het kleine lichaampje naar de sterren scheen te kijken .
Wat had hij die man graag getroost . Het scheen wel alsof diens lijden , de kleine prins verhinderde om zijn reis verder te zetten . Ook al was de fysieke pijn van daarnet volkomen verdwenen, de droefheid van dat mensenlijk wezen daar beneden was zo sterk , dat de kleine prins erdoor werd aangetrokken, en tegengehouden werd om nieuwe stappen te zetten . Nu ja: ‘stappen’was een groot woord voor iemand die zonet zijn lichaam had verlaten . En toch.... al zag hij zijn eigen lijfje daar roerloos liggen, toch was er nog steeds zoiets als een ‘aanwezig zijn ‘. Later zou de kleine prins te horen krijgen dat hij nu enkel nog een : astraal lichaam had . En dat hij vanaf nu deel was gaan uitmaken van de astrale wereld .
Hij deed zijn uiterste best om weg te komen van het treurige tafereel onder hem. Maar hoe moest dat dan . Hoe ? Als de vos hier was geweest, dan had hij vast een hele boel goede raad voor de kleine prins gehad . De vos was zò wijs . Deze gedachte alleen al maakte het prinsje al veel rustiger . Het was eigenlijk zelfs zo, dat het leek alsof de vos nu vlak bij hem had plaatsgenomen . Neen ... het leek niet zo, het wàs zo .
- Dag vriend, zei de vos .
- Dag vriend, zei de kleine prins, met een groot vraagteken vol verwondering aan het eind van zijn gedachten .
- Heb je mij geroepen , vroeg de vos .
De kleine prins was even uit zijn lood geslagen . Hij had wel heel sterk aan de vos gedàcht, maar meer niet .
- Dus je hebt me geroepen, zei de vos, die blijkbaar de gedachten van de kleine prins kon lezen .
De kleine prins viel nu van de éne verbazing in de andere . Vanaf nu zou hij moeten gaan uitkijken wat hij dacht . Éven dwaalde hij met zijn gedachten terug af naar de aarde ... Stel je voor dat de bewoners op de aarde zouden weten wat de andere dachten, dan zou niemand nog durven te liegen. Eigenlijk best een leuke gedachte, vond de kleine prins . De vos glimlachte breed en instemmend .
- Je hebt gelijk zei de vos . Als iedereen op aarde ervan overtuigd zou raken dat je de dingen alleen maar juist kan zien, als je je hart laat spreken, dan zou men binnen de kortste tijd , een hemel op aarde hebben gecreëerd . En als het je een troost kan wezen, momenteel zijn er al heel veel aardbewoners die met elkaar communiceren zonder daar woorden aan vuil te moeten maken . Dat is telepathie , zei de vos . Dat is niks anders dan het overbrengen van gevoelens , zonder dat je daarvoor moet praten .
De kleine prins voelde zich steeds meer opgelaten . Het werd steeds leuker, vond hij . Doodgaan was lang niet zo eng en afschrikwekkend, als hij altijd had gedacht .
- Als ik het goed begrijp, zei de kleine prins, laten we als we dood gaan misschien wel ons lichaam achter , maar ons wezen blijft hetzelfde . Alleen heb ik het gevoel dat de mensen op aarde alles alleen maar in zwart wit zien, en dat we nu in een situatie terechtkomen waarin miljoenen kleuren bestaan .
- Dat is een leuke manier om te vertellen dat iemand die sterft naar een andere dimensie verhuist , zei de vos .
- Fantastisch ! riep de kleine prins uit . Ik hoef maar ergens aan te denken en het is er al. Ik hoef maar te denken aan die verwaande koning die op zijn veel te kleine planeet hopeloos op zoek was naar onderdanen ....
De kleine prins kon zijn zin niet eens afmaken . Ze waren nu in een soort tunnel terechtgekomen, waarvan de wanden als een gigantisch filmscherm, al de gedachten en herinneringen van de kleine prins lieten zien . Hij had nog maar net aan de potserige koning gedacht, of daar verscheen hij al op de wand van de tunnel.
- Mag ik je welkom heten bij de filmvoorstelling van je eigen voorbije leven, grinnikte de vos, die zich heel erg scheen te amuseren met wat de kleine prins nu allemaal ontdekte.
- Wat bedoel je daarmee, vroeg de kleine prins, die er nu echt wel zin in had gekregen .
- Luister, zei de vos, en hij werd ineens heel ernstig . Op de wand van deze tunnel ga je nu alles terug te zien krijgen wat je in je vorige leven hebt mogen ervaren . Op aarde zouden de mensen dat benoemen met leuk, minder leuk, of helemaal niet leuk... maar hier hebben we daar helemaal geen oordeel over . Die dingen zijn gewoon gebeurd . Niks is goed, en niks is fout . Niemand was goed, en niemand was fout . Vanaf nu bestaan zo’n dingen niet meer . Het gaat er alleen maar om wat je hebt mogen meemaken, en wat je er , voor jezelf hebt uit geleerd . Denk maar eens aan die slang in de woestijn ....

Op de filmwand van de tunnel werd het gevaarlijke beest meteen zichtbaar . Het kronkelde verraderlijk rond de stam van een bladerloze boom, om vervolgens tot de aanval over te gaan, en de kleine prins zijn dodelijke beet toe te brengen . De kleine prins keek ademloos toe , hoe hij zichzelf zag neervallen, traag en geruisloos . Het vreemde bij dit alles was, dat hij zich daar helemaal niet triest, of bang of boos bij voelde . Integendeel . Hij had het nodig gehad om dit mee te maken, anders was hij nu niet dood geweest, en had hij misschien nog jaren moeten wachten alvorens al die kleuren om hem heen te zien te krijgen . Of in een andere dimensie terecht te komen, zoals de vos het had genoemd . Nee boosheid kwam bij hem helemaal niet op bij het zien van dit tafereeltje in de woestijn . Hij zou het eerder dankbaarheid willen noemen, en een “vergeven” ... Deze gedachten vervulden hem met een weldoend gevoel, dat over zijn hele wezen gedrapeerd werd als een vederlicht, warm en lichtbrengend donsdeken. En dat bleef maar duren, terwijl hij de film van zijn voorbije leven , verder voorbij zag gaan . Bij het zien van zijn roos, realiseerde hij zich pas goed, hoe uniek alles en iedereen toch wel was . En dat je eigenlijk best in staat was je eigen verantwoordelijkheden op je te nemen . Het volstond alleen, ervoor te kiezen . Zonder dat hij het zich goed realiseerde, was hij al een heel eind verder gekomen in de tunnel. Buiten de aanwezigheid van de vos, merkte hij nu ook andere zielen op . Ze waren soms een beetje wazig, en gehuld in een helder maar zacht licht . De kleine prins ging erbij zitten, en nam de tijd om eens goed om zich heen te kijken . Het leek wel of hij van plan was om iets heel belangrijks te gaan vertellen, en de vos spitste alvast zijn oren, om vooral niets te moeten missen .

 

Een voertuig als een ander

- ‘Ik ben dus : dood’ . Zei de kleine prins beslist . Het klonk zelfs een beetje dramatisch . ‘Dood dus ‘... herhaalde hij, alsof hij zichzelf wilde overtuigen . ‘En toch lijkt het niet zo ... ik bèn er nog stééds. Ik kan dingen waarnemen . En toch heb ik mezelf daarnet nog zien liggen in het zand, bewegingsloos... als een leeg omhulsel .
De vos had geamuseerd staan toekijken, en nam nu het woord :
- Een leeg omhulsel ... dat is helemaal niet zo slecht beschreven, zei hij . Stel, dat je je hele leven in een auto hebt gezeten . Al van bij je geboorte . En voor zover jij je kan herinneren, ben je er nooit uitgekomen . Met andere woorden , die carrosserie is je hele leven de enige verbinding geweest met al de rest . Met mensen, dieren, planten, water, vuur, aarde, lucht ... Wat je zag en voelde gebeurde allemaal via dat metalen geraamte van die auto ,de ramen , en de banden ... Met de tijd heb je geleerd om, om te gaan met dat voertuig . Soms was dat spannend, soms vervelend, maar soms ook storend . Als je een platte band had bvb. Of een steentje tegen de ruit . Maar meestal was je zo vertrouwd met de werking van dat voertuig, dat het een soort verlengstuk van je werd . En met de tijd- die hier dus niet meer bestaat – begon je ermee te versmelten, en de grenzen tussen jullie beiden begonnen te vervagen. Op de duur raakte je ervan overtuigd dat jij die auto was ... wel , dat is wat er gebeurt als je op aarde terechtkomt, en in zo’n mensenlichaam gaat plaatsnemen . Dat fysieke lichaam was overdag je voertuig , je verlengstuk, een hulpje om die platte banden of dat steentje in de ruit te ervaren . Je middel tot communicatie met de andere mensen, dieren... Maar ’s nachts gebeurde het wel eens, dat de deuren van je voertuig ongemerkt open gingen, en jij op eigen krachten de omgeving ging verkennen. En dan gebeurde het wel eens, dat je terechtkwam in die ‘andere wereld’ , de astrale wereld zullen we maar zeggen . Vandaar ook, dat je daarnet, precies nadat je gestorven was, een gevoel had van thuiskomen .
- Thuiskomen, dat is het , zei de kleine prins . Ik kan er geen beter woord voor verzinnen . Thuiskomen .
De kleine prins keek om zich heen, en merkte dat er meer en meer van die vreemde schimmen begonnen op te duiken . Het leek ook alsof het licht aan het eind van de tunnel steeds dichterbij kwam, en de tunnel zelf begon te vervagen . Hij had de film van zijn leven helemaal bekeken nu , en wat hij het leukste aan dit spektakel vond, was het feit , dat hij nergens voor gestraft zou worden . Want, zoals de vos het had gezegd : niks was goed, en niks was fout . Dood zijn was lang zo kwaad nog niet, vond de kleine prins . Meer nog, hij hij kon het iedereen aanraden .

Een nieuwe kijk op zien

Er was ondertussen van alle kanten zoveel licht opgedoken , dat er in de astrale wereld, geen schaduw meer te bekennen viel . Nergens . Alles leek als van een parelmoeren, lichtgevende materie te bestaan . En het prachtige was dat alles niet enkel licht gévend was, maar eigenlijk ook uit licht bestónd . Vandaar ook waarschijnlijk dat de vos dit : de astrale wereld noemde . Want astraal betekent eigenlijk in wezen :‘sterachtig’, en een ster, dat is per defenitie iets wat licht geeft in de nacht ... de schimmen waren aan de zijlijn van het lichtende pad gaan staan, en de kleine prins kon hier en daar contouren van gezichten zien . Ineens herkende hij het gezicht van de lantaarnopsteker . Die zag er zo gelukkig uit . Begrijpelijk natuurlijk, want aan dat eindeloze aansteken en uitdoven van zijn lantaarn was nu eindelijk een eind gekomen . Hier in de ‘astrale’ wereld bestond nml. niet zoiets als dag en nacht... alleen maar licht in allerlei gradaties en schakeringen .
- Waar ik je ook zou willen op wijzen, zei de vos ineens, is dat in tegenstelling tot wat op aarde wél het geval was, de dingen die je ziet ,hier niet kleiner worden, als je’r op een grote afstand van gaat staan . Vanaf nu zal je ook in staat zijn de dingen van alle kanten tegelijkertijd te kunnen zien .
- Dat lijkt me wel een beetje verwarrend, zei de kleine prins. En hij dacht er meteen ook een vraagteken bij ...
- Dat klopt ,zei de vos, vooral in het begin . Want dan worden dingen die je voordien goed kende, ineens ónherkenbaar . Maar daar wen je snel aan, en alles wel beschouwd , komt dit alles ten goede aan jouw persoonlijke ‘kijk‘ op de dingen . Maar dat is nog niet alles, voegde de vos eraan toe . Hier wachtte hij even, om de kleine prins de kans te geven, te reageren . Maar die was er wel gerust in . Niks kon hem nog van zijn stuk brengen . Want hier was alles mogelijk . Dat was nu wel duidelijk . Dus hij zei :
- Wou jij het niet over kleuren hebben ? En muziek , daar is vast ook één en ander over te vertellen .
De vos ging er nu ook bij zitten .
- Hoe wist jij dat ik het daarover wou hebben, zei hij .
- Telepathie, zei de prins een beetje zelfingenomen . Telepathie . Weet je nog wel : het overbrengen van gevoelens, zonder daar woorden aan vuil te maken . Ik ben nog maar een beginneling in die materie, maar ik ben al uitbundig aan het oefenen zoals je ziet .
Zo’n antwoord deed de staart van de vos krullen van plezier . De kleine prins was niet enkel een goed leerling, hij gaf ook blijk van humor . Op aarde zou men zo’n antwoord misschien wel als arrogant hebben bestempeld, maar zoals gezegd bestaat er in de astrale wereld niet zoiets als een oordelende gedachte . Dus de vos ging door met datgene waarmee hij begonnen was .
- Kleuren dus . Zei de vos met een vastberadenheid, die hem zo eigen was . Kleuren . Het zal je vast al wel zijn opgevallen dat de kleuren die je hier te zien krijgt in niks te vergelijken zijn met het beperkte kleurenpalet, dat men op de aarde hanteert . Zij die hier terechtkomen, na een verblijf op aarde als kunstschilder, krijgen nu een veel groter kleurenpalet aangeboden . Hier kan je met je creativiteit pas écht aan de slag. Zonder beperkingen .
Even moest de kleine prins denken aan die ‘té gekke piloot’ die tijdens zijn aards verblijf een carrière als kunstschilder aan hem voorbij had zien gaan, omdat er op aarde juist zovéél beperkingen waren . En wetmatigheden, en regeltjes . Maar vermits er in de astrale wereld geen veroordelende gedachten zijn, liet de kleine prins deze gedachten ook weer meteen los. En ging verder met luisteren naar wat de vos hem te vertellen had .
- Kleuren zijn hier meer dan alleen maar kleuren . Ze zijn niet alleen veel stralender dan de kleuren op aarde, ze zijn bij manier van spreken ook levendiger ... ik zal het anders uitdrukken : hier léven de kleuren . Ze zijn een vorm om te communiceren . Met andere woorden, dat wat we daarnet nog telepathie hebben genoemd, zouden we net zo goed kunnen vervangen door ‘met kleuren’ te communiceren . Iedere kwaliteit waarover je beschikt, of emotie die in je opkomt, of een karaktertrekje van je, kunnen we inkleuren met dat oneindige palet waarover we hier beschikken . Iedere gedachte die je krijgt verraadt zichzelf, door de gekleurde ballonnen , die bij manier van spreken uit je ‘astrale’hoofd opstijgen . Voor mij heb je dus niks meer te verbergen . Dus: kleur mijn dag, en denk eens iets leuks ....
- Muziek, dacht de kleine prins, muziek daar zou je het ook over hebben .
- Precies , zei de vos hardop , muziek is ook in staat om mijn dag kleuren. Want hier is het mogelijk muziek niet alleen te horen, maar ook te zien. Bepaalde vormen verraden een zekere stijl, en kleuren vertellen ons iets over de emotie in de muziek .
- Moet er hier dan nooit gewerkt worden, vroeg de kleine prins voorzichtig. Want als ik het allemaal zo hoor is alles hier zo ongeveer ‘rozekleur en maneschijn’....
- Niet zoals jullie dat op aarde deden . Want geld heeft hier echt niks meer te betekenen . Het énige wat je hier te doen hebt is datgene te creëren waar je zin in hebt . Je kan het zo gek niet bedenken, of je kan het hier laten gebeuren . Je kan je ook kandidaat stellen om nuttig werk te verrichten in de ‘dienstverlening’, want jouw broertjes en zusjes in zowel mensen- als dierenwerelden kunnen af en toe wel een duwtje van ons in de rug gebruiken en apprecieren .
De kleine prins werd nu wel héél stil . Hij had bij zijn korte verblijf op aarde wel één en ander meegemaakt, dat volgens hem méér dan alleen maar een duwtje in de rug nodig had . Als het aan hem lag , ging hij nu al meteen aan het werk . Nu hij het allemaal zo’n beetje vanop een afstand bekeek, leek het belangrijkste en dringendste werk , de onwetendheid bij de mensen wegwerken . De mensen gewoon laten weten dat het ook anders kan . Dat iedereen in staat is aan zichzelf te werken, zonder dat men daarvoor de verantwoordelijkheden bij anderen moet gaan leggen . En de angst, die momenteel 99 % van de mensen op aarde verlamd... daarvan moest ook dringend werk worden gemaakt. Een liefdesoffensief begon langzaamaan vorm te krijgen bij de kleine prins . Hij wou er al meteen aan beginnen . Hij keek de vos aan, en zocht naar de juiste woorden, om hem te vertellen wat hij voelde, maar vermits de vos oog had voor de prachtige kleuren die nu de kleine prins omringden, waren er eigenlijk geen woorden nodig . De vos kwam voorzichtig dichterbij, legde zijn voorpoten op de schouders van het prinsje, en gaf hem een lange warme knuffel .

Volg de gids

Als je maar weet, zei de vos, dat tijd hier niet bestaat . Dus ... je kan hier dan ook nooit ‘tijd verliezen’ . Je hoeft je dan ook nergens voor te haasten . Hier hoef je nooit het gevoel te hebben dat je op moet schieten . Er is maar één ding dat je hier voor ogen moet houden, en dat is : naar het licht gaan . En de rest komt vanzelf . Onderweg zal je altijd wel hulp kunnen verwachten . Van je gidsen bijvoorbeeld .
- En wie zijn dat dan wel ? vroeg de kleine prins, want hij had er nog nooit één ontmoet . Nu niet, maar ook niet toen hij nog in de materiële wereld rondliep .
- Gidsen zijn astrale wezens die ervoor gekozen hebben in de ‘dienstverlening’ te gaan, en dus -zoals eerder gezegd- hulp bieden bij mensen en dieren . Maar meestal laten ze zich niet echt zien . Dus is het vrij normaal te noemen dat je er nog nooit eentje te zien hebt gekregen. Met uitzondering dan van de gids die nu voor je neus staat .
Voor de kleine prins viel weer een puzzelstukje op zijn plaats . Maar toch had hij nog een paar vraagjes ... een paar honderdduizend vraagjes . En vraag één was :
- Zien alle gidsen er dan zoals jij uit ?
- Ik zou je daar een lang antwoord kunnen opgeven, en een kort . Ik zal beginnen met het korte antwoord . Eigenlijk zie ik er uit, zoals jij wil dat ik er uit zie . Ik verklaar me nader . Een gids is iemand die vertrouwen moet uitstralen . Je moet er kunnen op rekenen . Blindelings . In jouw bestaan op aarde heb je zó’n fantastische band vol vertrouwen opgebouwd met de vos, dat je mij , onbewust een uiterlijk hebt gegeven van datgene wat bij jou als volkomen ‘te vertrouwen’overkomt . En dat is in jouw geval een vos . Het zou ook een koning kunnen zijn geweest, maar jouw ervaring met koningen is niet van die aard, dat je die blindelings zou gaan volgen . Want... zeg nu zelf, niet alle koningen zijn te vertrouwen .
- Dus ... zei de kleine prins voorzichtig, ikzelf ben in staat jou eruit te laten zien zoals ik dat wil . Een soort kleurboek waar je ook bùiten de lijntjes mag gaan ..... En misschien zie jij er bij een àndere nieuwkomer gewoon uit als zijn of haar moeder of grootmoeder, of een biezonder lieve schooljuf ? Of .... zoals een roos ! riep de kleine prins nu uit ...
- Ik zie dat ik jou het lange antwoord kan besparen, zei de vos , want ik merk dat je’t begrepen hebt . Maar het is natuurlijk wel zo, dat de meeste zielen opgewacht worden door overleden familieleden . Wanneer een nieuwe ziel op komst is worden die gewoon verwittigd, en die staan dan allemaal klaar met toeters en bellen om de nieuwkomer te begroeten .
- Met toeters en bellen ? vroeg de kleine prins met enig ongeloof .
- Dat zou kunnen, dat hangt er van af hoe dat nieuwe zieltje wil dat ze er uit zien . Hoe dan ook, ze zijn er om je al meteen het gevoel te geven dat je welkom bent . En dat alles goed is, zoals het is . In joùw geval, omdat je niet echt nauw verbonden bent geweest met iemand die van de aarde naar de andere dimensie is gegaan... alhoewel dat bij die piloot in aardse normen niet zo erg lang meer zal duren... zal jij aan het eind van de tunnel begroet worden door wezens van , wat ik zou willen noemen, jouw échte familie . Jouw zielegroep zoals die ook wel eens genoemd wordt . En in jouw geval komen die van Arcturus . En deze liefdevolle wezens zullen je dan naar ‘jouw plaats’ brengen .
- Ik kan bijna niet meer wachten, zei de prins met enig ongeduld .

- Vergeet nooit, ging de vos verder, dat er hier nooit énige reden tot haast is. Alles komt precies wanneer het er de tijd voor is ...

Nieuws van Antoine

De kleine prins was er een beetje beduusd van geworden . Hij had er nooit stil bijgestaan, dat hij hier zoiets als een ‘familie’ had . Die idee bleef hem bezig houden. Een waanzinnig idee . Stel je voor... terwijl hij zich had beziggehouden met die piloot, die roos, die koning, die dronkeman en al die andere leuke en minder leuke personnages , had hij een familie waarvan hij het bestaan niet eens kende . Misschien had hij daar vroeger wel een belangrijke functie ingevuld, en had men hem daarom‘Prins’ genoemd ... Terwijl hij zo zat te denken was de vos een eindje verder gaan zitten . Maar nu kwam hij weer dichterbij . De kleine prins zag meteen dat er iets belangrijks zat aan te komen .
- Luister vriend, zei hij, luister ... ik heb daarnet contact genomen met Ashtar, en hij bleek al op de hoogte van je komst .
- Ashtar.... herhaalde de kleine prins, en wie is Ashtar .
- Ashtar is degene die de leiding heeft over het commando dat o.a. instaat voor de bescherming en ontwikkeling van de planeet aarde . En voor nog veel meer, maar dat doet er nu even niet toe .
- Die Ashtar is dus ook zo’n beetje een prins, bedacht de kleine prins hardop .
- Zo zou je het wel kunnen stellen ja, maar eigenlijk is dat niet echt belangrijk Wat wél belangrijk is, is dat hij jou wenst te ontmoeten, en jou bovendien een grote gunst wil vragen .
De kleine prins voelde zich ineens niet meer zo klein als zijn naam liet vermoeden . Iemand die een belangrijke functie vervulde op inter-gallactisch niveau had te kennen gegeven, dat hij hem, de ‘grote’kleine prins dus, een gunst zou willen vragen ...
- Nederig blijven, dacht de kleine prins... vooral niet naast mijn schoenen gaan lopen . Want anders heeft het lesje met die verwaande koning niks te betekenen gehad .
De kleine prins maakte zich een beetje kleiner, boog het hoofd zelfs een beetje en zei op plechtige toon :
- Ik luister .
- Laat ik eerst de situatie schetsen waarin planeet aarde momenteel vertoeft. Sinds jouw overlijden is er in aardse termen al heel wat tijd voorbij gegaan ondertussen . De piloot die jij ontmoet hebt in de woestijn is inmiddels overleden . Voor zijn aard-genoten lijkt hij van de aardbodem te zijn verdwenen . En dat is ook zo. Vóór hij is overleden heeft hij echter een boekje geschreven dat het relaas vertelt van jullie ontmoeting, en de prachtige momenten die jullie samen beleefd hebben in de woestijn . Het boekje is in ontelbare talen vertaald en de hele wereld heeft ondertussen kennis genomen van de belangrijke informatie die jij dus, op de aarde bent komen uitdragen .
- Ik was me er niet van bewust dat het zo’n vaart zou gaan lopen . Het enige wat ik gedaan heb, is kind te zijn, in alle omstandigheden , zei de prins onschuldig .
- Precies zei de vos, en voor een kind is het niet belangrijk in welke vorm het iets te vertellen heeft, maar wàt het te vertellen heeft . Voor de mensheid blijkt de uiterlijke vorm echter nog steeds belangrijker te zijn dan de inhoud en dus .... is het spijtige aan de hele zaak , dat de mensen allemaal het boekje wel gelezen hebben, maar dat ze het uiteindelijk tussen alle andere lectuur op hun boekenplank hebben geschoven, waar het nu langzaamaan in de vergetelheid dreigt te raken. Dus : de grote les over hoe je met je hart moet kijken naar de dingen zijn ze ondertussen alweer vergeten .
- Is het dan werkelijk zo erg met de aarde gesteld, vroeg de kleine prins.
- Als je het dan echt wil weten .... zei de vos , en hij haalde diep adem, als iemand die zijn hoofd voor lange tijd onder water zou gaan houden ....

De situatie op aarde

- Ik kan het misschien zo stellen : de koningen zijn nog tien keer verwaander en corrupter als in jouw tijd . Wetenschappers hebben nog steeds niet door dat het hart verstandiger is dan de hersenen, cijfertjes zijn de wereld gaan regeren, oorlogszuchtige generaals vinden de meest gerafineerde wapens uit, en wié je bent, wordt bepaald door de centen die je op je bankrekeningen hebt . Voor de rest zitten ze maar wat te zwaaien met een God die wraakzuchtig en wreed is, en misbruiken ze gevoelige , liefdevolle mensen om er heiligen van te maken, die dan weer een handeltje op gang moeten brengen in kaarsen, postuurtjes en afbeeldingen
De vos moest even naar adem happen . En ging dan weer door met zijn tirade .
- En dan heb ik het nog niet over de kinderen gehad . Die worden nog steeds beschouwd als minderwaardig, net zoals vrouwen in sommige culturen . Weet je dat de mens een toestel heeft bedacht om het weer en natuurverschijnselen te beïnvloeden ? Ja mijnheer de kleine prins, ze hebben nu de middelen om het overal te laten bliksemen waar zij maar willen . Maar ook aardbevingen, tsunamis en vulkaanuitbarstingen hebben ze in de hand . In laboratoria worden virussen gekweekt, die dan listig via inentingen het grote publiek bereiken . Vliegtuigen spuiten tonnen giftige stoffen in de lucht en op de stranden sterven er duizenden vogels en vissen een niet te verklaren dood ...
De kleine prins had genoeg gehoord . Hij drukte zijn handjes hard tegen zijn oren om verder onheil niet meer te moeten aanhoren . Dat was het teken voor de vos om te stoppen . Laten we zeggen, om een lange adempauze te nemen... daarna, en met zachte stem ging hij weer verder .
- Je begrijpt toch wel dat de aarde, en zijn bewoners die het goéd bedoelen het hier niet bij zullen laten . Volgens Ashtar zal het systeem steeds verder in zijn voegen gaan kraken, en het moment dat het niet meer houdbaar is, komt steeds dichterbij . Als dat gebeurt zal er eerst chaos zijn en zullen mensen op elkaar aangewezen zijn. Daarom is het zo belangrijk dat er steeds meer samengewerkt wordt. De mensen zullen het met elkààr moeten doen als er geen systeem meer is om op terug te vallen. Als het geldsysteem instort, als de salarissen niet meer uitbetaald worden, als de supermarkten niet meer vol liggen… Zijn mensen dan bereid de handen ineen te slaan en voor iedereen te zorgen? Dat zal hun grootste uitdaging zijn. Ze hoeven niet in angst te gaan zitten over dit scenario, maar ze mogen gaan visualiseren hoe iedereen elkaar kan helpen. Er zal leiderschap nodig zijn, mensen die verantwoordelijkheid durven te nemen. Er zal compassie en begeleiding nodig zijn, want er zullen ook mensen in paniek raken als ze hun zekerheden verliezen. Er zal een nieuwe samenleving in nieuwe energie gecreëerd worden waarin mensen in overvloed kunnen leven. Wat hen vooral gaat helpen is de idee dat ze allemaal één zijn. Mensen zullen intuïtief gaan weten wat ze moeten doen. Telefoon en internet zijn niet meer nodig omdat mensen op de duur telepathisch met elkaar zullen kunnen communiceren. Dus je ziet : er is niets om bang voor te zijn . Het is allemaal O.K. Maar opdat alles in goede banen zou kunnen geleid worden, zijn leiders nodig ... en daar kom jij weer ten tonele mijnheer de kleine prins . Als jij ervoor kiest om zo’n taak of... noemt het missie op je te nemen, willen Ashtar en zijn medewerkers ervoor zorgen dat je een opleiding krijgt om je voor te bereiden op een functie van leiderschap, samenwerking, intuïtie, vertrouwen en compassie . Het commando van Ashtar , bestaande uit wezens afkomstig van de Pleiaden, Arcturus, Sirius en andere leden van de Gallactische federatie, zullen je ten alle tijde bijstaan . Maar voor we zover zijn is het aan jou om te kiezen ... Neem rustig de tijd ...

De beslissing valt

Er volgde een lange stilte . Je kon een wolk horen vallen .... Eigenlijk was het voor de prins allang duidelijk . Hij had gekozen . Dat was in zijn vorige aardse verschijning toch wel duidelijk te merken geweest .Maar nu moest hij dus terug kiezen .
- Het staat er dus niet zo goed voor, daar op planeet aarde, begon de kleine prins voorzichtig .
- Het hangt er van af, van welke kant je het bekijkt, zei de vos . Let wel, er is niemand die jou kan verplichten . Vrijheid van kiezen wordt hier ten allen tijde gerespecteerd, en wàt je antwoord ook moge zijn, het zal altijd het goeie zijn . Jij bent trouwens niet de enige aan wie Ashtar zijn vraag heeft gericht . Momenteel worden duizenden entiteiten vanop Sirius en Arcturus naar de aarde gestuurd . En ieder van hen heeft specifieke opdrachten meegekregen . Je zou er dus niet echt alléén voor staan. Al die nieuwe kinderen die geboren worden, zullen over– naar aardse termen - uitzonderlijke gaven beschikken. Sommigen zullen hard aan de boom schudden. Op aarde noemen ze deze kinderen indigos . Maar er zijn er ook die puur liefde zijn en helemaal vanuit hun hart handelen, denken, en voelen ....Telepathie zal voor hen doodgewoon zijn, net zoals : voelen wat een ander voelt .
- Ik kan me voorstellingen dat zoiets best leuk kan zijn, maar is dat in de meeste gevallen niet erg belastend ?
- Dat wel ja ... sommige kinderen zullen het aankunnen, en doorgaan in het uitsturen van liefde, en andere kinderen zullen anders reageren. Vanuit hun frustratie, vanuit : ‘zich niet begrepen voelen’ ...
- En die gaan dan waarschijnlijk over tot agressie ... gooide de kleine prins erussen .
- Of die kiezen ervoor om terug naar huis te komen ....
- Hoe erg is het dan gesteld met die aardbewoners . Bij mijn laatste bezoekje vond ik de hele tijd dat die grote mensen soms zo kinderachtig konden gaan doen . Zonder echter écht kind te zijn .
- Er is ondertussen weinig veranderd, zei de vos , toch niet in positieve zin . Weet jij hoe een eskimos een wolf vangt ?
- Nu maak je toch wel een sprong die ik niet echt kan volgen , zei de prins
- Rustig maar, zei de vos, het wordt je zo meteen wel duidelijk . De Eskimo smeert een scherpe dolk in met bloed, bloed van een ander dier, hij legt die dolk buiten, waar het hele zootje bevriest . En daarna smeert hij daarover wéér een laagje bloed, en nog een laagje, enz. Vervolgens plant hij die dolk in de sneeuw, met de punt naar boven . En de wolf ruikt dat bloed . En ’s nachts, dan komt die wolf dichterbij . Want voor dat dier lijkt die dolk wel een ijsje, een lekker aardbeienijsje .En in het donker begint hij te likken aan dat bloed . En hij vindt dat lekker, en hij is hongerig, en hij gaat door met likken .Op een bepaald moment verschijnen de scherpe kanten van dat mes, maar dat heeft die wolf in zijn gretigheid, niet in de gaten . Het dier wordt alleen maar nóg gulziger . Hij voelt bovendien dat het bloed steeds warmer wordt .Maar hij heeft niet in de gaten dat hij zijn tong snijdt terwijl hij aan het likken is . M.a.w. vanaf dat moment drinkt hij alleen zijn eigen bloed . Maar hij gaat door . Want op zijn gulzigheid staat geen maat . Totdat de volgende ochtend die wolf, doodgebloed wordt aangetroffen, door de eskimo’s .
- En zo gaat het dus momenteel met de mensen ?
- Ja, ik denk, dat ze, als ze niet oppassen,en zich niet snel bewust worden van hun extreme arrogantie, zichzelf op die manier te gronde richten .
- Ik doe het ! zei de prins beslist . Ik doe het !!
En weer kwam de vos dichterbij, legde zijn voorpoten op de schouders van de kleine prins, en gaf hem een warme, dankbare knuffel .

Een nieuwe overgang

En dat was het moment dat de kleine prins voelde waar het allemaal om ging .Hij werd als het ware opgenomen in het zachte licht dat hem de hele tijd had omgeven . Hijzelf werd het licht . Het was een gevoel dat je met woorden niet kon beschrijven. Een uitzonderlijke kracht ging ineens van hem uit . Niets zou hem nu nog kunnen tegenhouden . Toen hij loskwam uit de omarming van de vos, merkte hij dat de vos, niet meer ‘de vos’ was . In plaats daarvan zag de kleine prins enkel nog een soort gigantische traan, zo groot als hijzelf, helemaal transparant . Het woord traan was misschien niet meteen zo goed gekozen, want bij een traan ga je meteen denken aan verdriet ofzo ... en daar was nu geen sprake van . Integendeel . Ineens was alles vreugde om hem heen . En vanuit die traan explodeerden als het ware de prachtigste kleuren ... Het grote moment van telepatisch communiceren was aangebroken ... En hijzelf zag er nu ook niet meer uit als de kleine prins . Nee... hijzelf had nu ook de vorm van zo’n traan aangenomen .
Het grote werk kon eindelijk beginnen .

Ashtar spreekt tot de zendelingen

- Ik zal het kort houden, zei Ashtar tegen een groepje enthousiastelingen, dat ervoor gekozen had terug op aarde te incarneren . Jullie zijn allemaal onderdeel van de puzzel, met ieder zijn eigen puzzelstukje . Ieder van jullie heeft zijn eigen missie . Dus : leef je eigen missie, focus je erop en heb vertrouwen. De één zal misschien boeken schrijven, de ander zal dan weer iets doen in het onderwijs . In de medische wereld zullen we ook mensen nodig hebben, maar ook kunstenaars, zangers, theatermensen, journalisten en modeontwerpers . Zolang de mensen op aarde nog voedsel nodig hebben om te kunnen leven, kunnen we ook bakkers en beenhouwers met net dat tikkeltje meer bewustzijn goed gebruiken . We hebben jullie allemaal nodig om deze nabije transformatie te volbrengen. Het is 2012, er is geen tijd meer om je eigen missie uit te stellen. Het moet nu gaan gebeuren . Je kan beginnen door je eigen hart te volgen. Laat je op aarde niet afleiden door allerlei ideëen over crisis, bezuinigingen, ziektekostenverzekeringen en energierekeningen. Dit is niet waar het om gaat. Je hebt als mens niet zoveel nodig, bezit is een illusie. Je haalt het meeste voldoening uit je leven als je je eigen hart volgt.
- En worden wij daar dan gesteund door jullie aanwezigheid ? Vroeg de kleine prins, die toch nog even moest wennen aan zijn nieuwe verantwoordelijkheid .Hoe kunnen we weten dat jullie er ook zijn ?
- Door onze energie te voelen, telepatisch contact, weet je nog wel ? Jij bepaalt zelf hoeveel je daarvan gebruik wilt maken. Wij zijn altijd ter beschikking.
En we houden van iedereen, jullie zijn heel geliefd. En ik zeg het nog eens : heb vertrouwen . Aardse zekerheden zullen wegvallen, maar dat waren toch maar schijnzekerheden. Jullie zullen het nu met elkaar, samen, moeten gaan doen. Je zult op het juiste moment de juiste intuitieve leiding krijgen. Het is aan jullie om deze te volgen. Laat angsten los, dit is de tijd om jezelf te laten zien. Jullie zelf zijn degenen waarop jullie gewacht hebben. Jullie zijn met velen, leef je missie in je eigen omgeving, het hoeft niet groot, het hoeft niet via de politiek, je hoeft niet voor grote zaken te gaan staan, maar doe het wel, leef jouw missie. Wacht niet op anderen. Doe het zelf.
Ergens vlakbij de kleine prins werd een vraag gedacht, in verband met hoe de aardbewoners zouden gaan reageren op deze lading nieuwe kinderen . Ashtar ging gewoon door, alsof de vraag inderdaad gesteld was .
- De aardbewoners zullen tot de conclusie komen dat huidige systemen niet meer werken, ze zijn alleen te bang om deze systemen los te laten. Er zijn te grote belangen mee gemoeid en mensen willen daar nog geen afscheid van nemen. Problemen zullen dus groter worden tot dat die bereidheid wel ontstaat, of het systeem zal instorten , met een een periode van chaos tot gevolg . De aardbewoners bepalen het zelf. Of ze werken aan hun bewustzijn, en ze stoppen met het misbruik van de aarde, of ze doen het niet .Veel mensen zijn er zich al van bewust, velen nog niet. Milieurampen dragen ertoe bij om de mensen wakker te schudden . Dat zou eigenlijk niet nodig hoeven te zijn, maar voorlopig zijn ze dat wel . Het Ashtar Commando in deze hogere dimensies kan niet veel meer doen dan observeren, beschermen en inspireren, het is aan de geïncarneerde vertegenwoordigers, jullie dus, om zaken in gang te zetten op Aarde.
De kleine prins probeerde het zich allemaal zo’n beetje voor te stellen . Zijn nieuwe papa en mama , misschien zelfs een broertje of een zusje... Stel je voor dat hij terecht zou komen in een millieu dat nog heel erg vasthield aan oude tradities, zoals dat bij bepaalde godsdiensten nog het geval was.... of dat ze bij hem thuis of op school nog nooit van bewustzijn hadden gehoord, laat staan dat het woord‘nieuwetijdskinderen’ hen iets te vertellen had ....Dan zou hij er toch wel erg alleen voor gaan staan ... Ashtar pikte in op de gedachtenwereld van de kleine prins :
- Het is zo belangrijk dat mensen hun gelijkgestemden vinden en gaan samenwerken, zei hij beslist. Alleen is inderdaad maar alleen. Het is mooi met je missie aan de slag te zijn en later misschien een eigen praktijk te starten, maar verbind je ook met anderen. Gooi elkaar de bal toe. Maak gebruik van elkaars kwaliteiten, ga met elkaar meewerken. Loop letterlijk een dagje met een ander mee. Deel kennis, wijsheid, vaardigheden. Samen kunnen jullie de wereld veranderen, het is nooit de bedoeling geweest dat je dat in je eentje zou moeten doen.... Vindt elkaar, kom bij elkaar, werk met elkaar. Jullie bezitten allemaal een stukje van de waarheid, weinigen hebben het totale overzicht. Leg de puzzel samen en vergroot je inzicht.
De kleine prins keek om zich heen . Ze waren echt wel met velen . En samen zouden ze niet echt onopgemerkt blijven ... ‘Als ik er maar in slaag, mijn hart te blijven volgen ‘ dacht de kleine Prins . Dan zal de rest vanzelf wel komen .

Eerst Les incarneren

In ‘geen tijd’, werd de kleine prins klaargestoomd om zijn volgende incarnatie op aarde zo optimaal mogelijk te laten verlopen . Er werd hem door één van de naaste medewerkers van Ashtar duidelijk gemaakt dat, als je op de planeet aarde terechtkomt in een menselijk lichaam, alles ineens veel zwaarder wordt . Dat lichààm zélf, is er eigenlijk al te veel aan, omdat het voortdurend je drang naar vrijheid beperkt . De ‘gewone’ mens heeft natuurlijk nooit anders gekend, omdat die bij zijn geboorte voorzien werd van een soort sluier, waardoor zijn zicht op zijn ervaringswereld beperkt werd tot wat er zich in de materie om hem heen afspeelde . Voor de nieuwkomertjes zou deze sluier veel dunner zijn, en in sommige gevallen zelfs amper bestaande . Hierdoor is het voor deze ‘collegas van de kleine prins ‘ mogelijk , om gedachten te lezen, of zich af te stemmen op datgene wat hun wereldse vrienden voelen... waardoor ze dus hetzélfde voelen . In sommige, en volledigheidshalve moeten we er bij zeggen, in de meeste gevallen zijn de kinderen daar onvoldoende op voorbereid . Stel je dus maar eventjes voor wat het voor hen betekent, om in een theaterzaal te zitten, omringd door honderden mensen die allemaal hun eigen rugzakje met miserie bij zich hebben . Het zal je nieuwetijds- kind maar wezen ... In het beste geval zal het kind er meteen voor kiezen de zaal te verlaten . Maar ja, hoe leg je dat uit aan je papa en mama, voor wie dit een avondje uit betekende, waar ze al zolang naar uitgekeken habben . Vele van deze kinderen zijn echter in staat zijn zich af te schermen, of... wat nog leuker is, hun lichaam te verlaten . Uit te treden , zeg maar .Heb je nooit van die fotoafdrukken gezien, waar van die kleine ronde vlekjes opstonden ? Zo van die vlekjes waarbij je denkt : hé wat jammer, nu is mijn mooie foto verpest . Maar als je goed kijkt zijn het veel meer dan alleen maar vlekjes . Om je de waarheid te zeggen, verraad ieder vlekje de aanwezigheid van een rondreizend bewustzijn . Van een levende of een overledene. Er zijn dan ook een pak gehandicapte kinderen, die met hun aardse lichaam nergens naartoe kunnen, maar met hun bewustzijn toch hele grote reizen maken . En op die manier ook andere mensen weten te raken . Als die ervoor open staan natuurlijk . In het engels wordt dit verschijnsel door de wetenschap : orbs genoemd . In het frans mag het iets meer zijn : ‘des sphères de conscience énergetique ‘.... Als het kind maar een naam heeft ... zeggen die wetenschappers dan .